.

*Menos discursos, máis igualdade

Por: Xabier Pérez Igrexas (08/03/2005)

É certo que nos últimos anos, nas últimas decadas, a situación da muller en relación ao meio social, económico, laboral e familiar, ten mudado cualititativamente. É certo que a situación da muller hoxe, cando menos nas coordenadas galegas do mundo "occidental", son ben distintas das de comezos do século XIX ou XX, mais esas mudanzas que non foron froito da casualística, senon consecucións dunha prolongada e sacrificada loita por parte das mulleres en defensa dos seus direitos, seguen a ser pouco substanciais e absolutamente insuficientes. Insuficiencia que se multiplica potencialmente se observamos as situacións das mulleres noutros pontos do planeta, nos que parece que a historia tense conxelado no máis tétrico dos momentos.

A muller galega enfrontase hoxe a unha realidade vital complexa. A taxa de paro femenino supera en moito á masculina (19,1 fronte ao 902 segundo a EPA do INE), e por outra banda, as mozas e mulleres deste país continuan a cobrar un 40% menos, de media, en comparación cos salarios a traballadores de xénero masculino dun xeito inadmisíbelmente inxusto.

Seguen a ser moitas as mulleres, e tamén as mozas (ás veces mesmo me alarma contemplar que nas xeracións que encarnamos a modernidade do século XXI se repiten mimeticamente vellos patróns de conducta sexista e "maltratadora"), as que padecen o maltrato fisico ou psicoloxico, por parte das súas parellas, pero inda máis o maltrato e a invisibilización como formas terríbeis de violencia estructural por parte do sistema, e das administracións como os seus aparellos, que obvia as necesidades e direitos da metade da nosa sociedade.

Redefinir constantemente o feminismo pode semellar un exercicio baldío, mais en tempos nos que a información deforma, se cadra ten certa utilidade recordar que feminismo é igualdade, unicamente loita pola igualdade de oportunidades, e de direitos, loita pola igualdade entre as persoas humanas independentemetne do seu xénero, que debe deixar de ser dunha vez por todas un estigma social, e tamén económico. Feminismo non significa darlle a volta á actual situación e situar no asento de xenero predominante ao femenino en substitución do masculino, non é substituir patriarcado por matriarcado, senon construir desde o recoñecemento dunha extrema inxustiza histórica para/con as mulleres unha sociedade formada por iguais. Ese é o feminismo do que me sinto militante, sen paternalismo, con humildade e orgullo.

Hai quen sinala que a discriminación positiva, por moito que se positive continua a ser discriminación; inxusta demencia, intolerábel estupidez. É imprescindíbel apostar por medidas que re-equilibren unha situación inxusta, sen pausa pero dun xeito progresivo, porque a sociedade non para, non se pausa, agardando reinstaurar a igualdade que nunca se viviu e que se merece. Se un balde vai demasiado cheo e outro demasiado baleiro, abramos máis a billa para re-equilibrar.

Mais se cadra o 8 de marzo, Día Internacional da Muller, debemos aproveitar a oportunidade para dignificar en clave de xénero o feito de ser muller. Devoltarlles a elas a dignidade roubada por parte dun patriarcado instaurado e alimentado pola belixerancia machista e tamén pola indiferencia social. Dignifiquemos tamén o seu traballo, o seu traballo non remunerado, e polo tanto non recoñecido. Recoñezamos pois o valor engadido o activo económico que xeran milleiros de mulleres co seu traballo no fogar, no campo... a súa atención familiar (que mesmo suple as carencias do estado do benestar que tanto as esquece). Fagámolo cuantificando esa decisiva contribución económica das galegas a Galiza, publicitandoo e apostando por medidas reais de integración laboral, de emprego ao cabo, tal e como se está a propor estos días. Visibilicemos dunha vez por todas a todas as mulleres que soportan sobre as suas costas os eixos do país, e que son unha peza chave no noso desenvolvemento. Pero fagamolo non para perpetuar ese sacrificio, senon para posibilitar outros vieiros, novas oportunidades en IGUALDADE.

Obriguemos á administración a actuar con decisión e en claves de tolerancia cero fronte á explotación laboral, o fraude, a discriminación ou o abuso, en calquera das súas formas, por razón de xénero. Non é tolerábel que o Alcalde de Toques continue no seu cargo despois de ter sido condeado por abusos sexuais a unha menor; non é tolerábel que o Valedor do Povo obvie esa inxustiza alucindo que non está no seu marco competencial. Debemos exixir que a defensa da igualdade, que a xustiza fronte ao maltrato e a discriminación sexan competencia primoridal de todas e todos, tamén das institucións.

Hoxe 8 de marzo, en nome de quenes padecen a discriminación salarial, a invisibilización na linguaxe, os fraudes na contratación, o abuso ou o maltrato por ser muller, e na memoria daquelas que perderon a súa vida por selo ou a deron por dignidade de xénero loitando, é o momento de exixir MENOS DISCURSOS E MÁIS RECURSOS a prol da igualdade real entre mulleres e homes.

Menos discursos e máis igualdade.

Colaboradores:

Xabier Pérez Igrexas