http://www.promesasdeleste.es/

Promesas do Este. David Cronenberg

Volta David Cronenberg co que semella outra versión da anterior "Unha historia de violencia", ademais do seu actor fetiche do momento,
Viggo Mortensen, retoma parte da temática e a estética narrativa, afastándose con cada novo traballo do seu persoal, visceral e morboso
estilo que o fixera un director de culto con películas coma The fly, eXistens ou Crash para converterse nun director menos turbador, máis maduro e comercial. O cal é unha pena. Promesas do este é unha boa película, seguro que con serias aspiracións ós Oscars; excelentes interpretacións, unha boa posta en escea, ritmo, e un guión solvente, cunha trama sinxela, pero chea de matices e personaxes verosímiles
e complexos (algo que escasea últimamente na industria norteamericana). Sen embargo podería ser unha película máis de Steven
Soderbergh, Paul Haggis ou Scott e, quitando a escea da sauna, e o emprego que fai do corpo,as tatuaxes e as feridas, coma parte dos perfil psicolóxico dos protagonistas, ninguén notaría nada.

Dende a primeira secuencia da barbería non sei se polo manexo da cámara, a música e a temática "Promesas do este" non deixa de lembrarme
ó Padriño, pero situada no Londres actual e cunha familia de mafiosos rusos e nun feito familiar concreto. Quizáis este film faga que paguen xustos por pecadores co uso do bilingüismo nos diálogos, sobreexplotando o cliché de falar en Italiano (aquí ruso) nas películas de mafiosos, recurso eficiente para dar ambiente e realismoas personaxes, e aquí moi aclamado polos especialistas en acentos, pero que chega a fartar
e as veces a non ter sentido na trama alternar as dúas lenguas de xeito gratuito. A esto hai que sumar que n coma espectador non se acabe
de crer a historia do diario oculto da xoven prostituta, nin o feito en sí ni a súa prosa. pese a esto a historia está tan ben construída que
facemos un pase e creémolono.

O elenco de interpretacións está tremendo, pero quero salientar a elección de Vincent Cassel para o violento e pseudogai fillo do "Padriño" ruso, que permanece algo eclipsada por Mortensen e a recuperada Naomi Watts que andaba algo perdida entre melodramas e comedias románticas. Un Cassel que entra máis no perfil de "Chico Cronenberg".

Para rematar volto ácomparación inicial con "Unha historia de violencia" ambos films son violentos sen ter máis que duas esceas explícitas,
pero con suficiente forza coma para ser as encargadas de empapar e entonar toda a película, e que sumadas as interpretacións e a estética ténebre crean unhaambiente de tensión constante no espectador ante a expectativa de violencia que fai o director.

http://www.tripictures.com/fracture/fracture.html

Fracture.Gregori Hoblit

Non son eu moi amigo dos thrillers xudiciais, pero sí das grandes actuacións e sobre todo dos duelos interpretativos. Vin fracture
polo que prometía xuntar ó consolidado Anthony Hopkins co emergente Ryan Gosling, do que quedara con gran sabor de boca trala
súa interpretación en Half Nelson.

Fracture é o típico film onde o tópico maduro, listo e adinerado inxeñeiro aeronáutico Ted Crawford (Anthony Hopkins) urde un plan
perfecto para mata-la súa guapa e infiel muller (Embeth Davidtz) e de paso vingarse do seu amante e mofarse dun xoven e ambicioso
fiscal Willy Beachum (Ryan Gosling), para así deleita-lo seu ego por partida triple. O film desenroláse seguindo o decálogo do xénero: preséntansenos os personaxes cun par de gags para que vexamos o listos que son e o tipo de moral que se gastan, apóianse moi ben nos decorados e nos accesorios, con excelente fotografía e música, o máis puro estilo das produccións de Hollywood, ten os seus xogos psicológicos fiscal/acusado, a investigación policial, o amago de que o malo gana e a ocurrencia final suxerida por algo anecdótico para
gaña-lo caso. Unha desas películas entretidas que ben podería ser protagonizada por Tom Cruise e tería un par de persecucións e coches destrozados e arrasaría en taquilla o fin de semana.

Para que busque algo máis que ocio solvente só lle queda asirse ás interpretacións, que…bueno:

Hopkins segue metido en papeis alimenticios que solventa ben, porque é un gran actor, pero onde non engade entusiasmo nin nada novo, parece permanecer anclado na sombra de Anibal Lecter e que o espectador o sega identificando con el para perfilar as súas personaxes. ¿Realmente resulta inquedante e complexo neste papel? Eu penso que vémelo así polo que foi. Estou seguro de que o director sacou parte
do seu metraxe e o sustituiu por minutos de grabación das máquinas de bolas que se supón que construe o seu personaxe para transmitirnos esa idea dunha mente rica, analítica e laberíntica porque Hopkins aburría. Nen sequera o motivou o aliciente de compartir planos co ascendente Gosling, a penas algún susurro e un guiño de humor británico ca súa peculiar voz (non sei coma quedará a peli cando a doblen)

Por outra banda é o papel do fiscal Beachum o que leva o film e a mayor parte da metraxe, tamén o máis complexo; o xoven fiscal está nun momento de transicición, trátase do seu derradeiro caso antes de pasarse a un gran bufete privado, trama secundaria que aprota bastante tesnión e intensidade. Gosling continúa a demostrar que o pedazo de actor que é nese repertorio cadencioso que posue e que quizais levado pola desidia de Hopkins non acaba de evolucionar aquí. Espero velo pronto nalgún papel de psicópata ou tarado para ver como se move
nese rexistro máis extrovertido e o que da de sí.

http://www.elcaminodesandiego.com/

El Camino de San Diego. Carlos Sorín

Parece que non é suficiente con estrearse con éxito na Arxentina a finais do 2006, por contar con respaldo unánime en diversos
festivais como o de San Sebastián, con ter coma reclamo a Maradona ou con ser dirixida polo aclamado Carlos Sorín. Para ver
El camino de San Diego non chega con que só se estrene en asterianos cines subversivos das grandes distribuidoras e productoras,
parece que tamén escapa as cadenas de videoclube e nos queden coma sempre internet e os festivais locais de cine (pese ó esforzo
destes últimos as veces chegan con 1 ou 2 anos de retraso).

Non creo que a cuota de pantalla que quere poñer o goberno sexa unha solución definitiva, pero sí un elemento máis para suavizar
a curva desa pescadilla que se morde a cola de se non se ve cine hispanoamericano porque non o proxectan e non se proxecta porque
non se ve. ¿de que pode servir a efectiva promoción boca a orella se non hai opcións nen tempo suficiente en cartel para ver
determinadas películas?

El camino de San Diego é unha desas películas que motivan a que un quera pagar a entrada por apoiar proxectos coma este. Semella
imposible non querela pola súa sinxeleza, pola sinceridade, por conmovedora, por saca-los sentimentos a flor de pel.

Carlos Sorín cambia o escenario da Pampa pola selva amazónica de Misiones (Norte da Arxentina, fronteira con Brasil). Pero continúa
ca personalidade e os elementos que levan definido o seu estilo: personaxes cotidianas, pobres, case marxinais, movidas polos seus
desexos nunca viaxe iniciática. Con actores non prefesionais, un gran traballo de casting, que pese a perder forza nas actuacións e seguro
que motivar cambios de guión enchen a película de frescura e ternura. Manten a sinxeleza en todo, un minimalismo de elementos, quítalle discurso intelectual para quedarse no plano do sentimento. É necesaria unha chamada de atención a Sorín, non basta un cambio de paisaxe,
o seu cine estase a converter en reiteracións da mesma película. El camino de San Diego quizais aporte máis ritmo, e algún novo elemento coma o tratamento documental con achegas ó realismo máxico da presentación da personaxe. Pero pode que remate agotando o
maravilloso estilo do director.

Tati Benítez, fan incondicional de Maradona, traballaba na tala dos bosques. Queda en paro e búscase a vida percurando raices de curiosas formas para un tallista local. Unha tarde sorprendido pola tormenta topa unha raiz cá forma de Maradona, coincidindo no tempo co ataque
ó corazón que puxera en vilo a súa vida e movilizara a centos de fans que vitoreaban e apoiaban na entrada da clínica e da súa vila; a mín sempre me quedará no recordo a imaxe dunha pancarta no telediario: "Jesús, vení y salvá a tu viejo". Convencido de que se trata dun sinal
e apoiado pola súa xente Tati decide ir a Buenos Aires a levarlle a estatua e mostralle o apoio a El Diego.

Con este plantexamento Carlos Sorín crea, coma neutros films (Historias mínimas, Bombón, el perro), unha road movie, fuxindo das
paisaxes postaleras e dos tópicos folkloristas, ofrécenos unha historia movida polos soños e as ilusións, tema universal latente tralo
aparente localismo do provincianismo arxentino. En certo sentido lembroume a Amelie, a"Amelie de Misiones", polo carácter puro e
soñador de Tati, a música, a voz do narrador, os personaxes secundarios que van poboando a viaxe, todo está acoplado para producir
un áura sentimentalista e emotiva que envolve ó espectador pola beleza da naturalidade, a humildade e inxenuidade.

http://www.grindhousemovie.net/

Grindhouse

Tras Half Nelson segunda pre-estrea.
Trátase da nova peli da noutrora simbiótica e cachonda colabroración entre Tarantino e Robert Rodríguez. Tras realizar xuntos
Aberto ata o amencer, e colaborar en Four Rooms e Sin City. Vólvennos a ofertar unha peli que se vende coma codirixida, pero que
na realidade se trata de dous films escritos e dirixidos de xeito independiente, e presentados a modo dunha das famosas dobres sesións habituais nos autocines americanos dos 70. Ambos films adoptan a estética setentera en todo; música de reminiscencias discotequeras,
ton de serie Z, incluso efectos forzados de celuloide raiado, bobinas queimadas, cor alterada e un longuísimo etc. que nin sequera un
fan das pelis cutres de zombis coma min pode abarcar. Conceptualmente e cá filmografía do autores un podería pensar que se trate de:

a) Unha comedia con tintes gores coma o precedente de Aberto ata o amencer.
b) Un film homenaxe a toda esa cultura de videoclube barato que profesan ámbos directores ó xeito da altibaixa Kill Bill.

Podería haber un C que mesturase A e B, pero en fin… Grindhouse tendería a ser unha amalgama dos xéneros que alimentaron
adolescencia de ambos enfants terribles do cinema (kárate, zoombies, gore, serials killers, road movie…) senon fose porque é
unha simple e sinxela copia de calqueira destos films, só que con presusposto para unha peli taquillera actual.

En europa vanse estrear coma dúas películas independentes, uns dín que porque non se entendería a idea da cultura norteamericana
das dobres sesións neste tipo de pelis. Outros optan polo máis evidente: recaudar.

É a parte de R. Rodríguez. Repítome no anterior para que quede ben claro: Para quen vise algunha peli de zoombies cutre setentera
esta será unha peli máis, sen pena nen gloria. Dende os 60 estas películas foron proliferando coma subxénero menor, cá conseguinte
merma de presuposto, á sombra dos populares Drácula, Frankestein e homes lobo que pululaban polas pantaias dos USA. Sementaron
o xerme do actual fenómeno friki e tiveron o seu merecido cenit co video Triller de Michael Jackson a principios dos 80. Logo
quedaron coma restos nas estanterías polvorentas e libres que deixaban as pelis porno, onde eran pasto de sesións multitudinarias
de adolescentes ou curiosos cinéfilos.

Rodríguez limítase a repetir algunha destas pelis sen esquecer nin por erro algún dos seus clisés: mozas cachondas e inxenuas soas
na noite, algún personaxe de pasado misterioso, chistes fáciles, bases militares con bidóns tóxicos ou virus que se expanden, aldea
freak na ámerica profunda, sheriff, bares de striptease… incluso a cámara en man, uso excesivo do primeiro plano e, como non,
do plano detaie para as esceas sanguentas, e coma colofón a típica escea final da loita dos personaxes que previa xuntanza na
tabernavan a polos zombis armados co que topan. Esquema repetido xa en Aberto ata o amencer.

Os únicos brochazos de personalidade de R. Rodríguez sobre o xénero son usar un feixe de actores coñecidos, salvo Bruce Willis e
Kurt Rusell, sacados da televisión coma o Naveen Andrews (Lost) o Freddy Rodriguez (A 2 metros baixo terra), Rose McGowan
( Embruxadas). Tamén os seus mexicanos fetiches, coma Danny Trejo. Para mín o mellor da película: o trailer de Machete (porque
ata aquí tamén meten o tema das dobres sesions, con falsos trailers de películas a modo de microcortos gores), unha pena que
Rodríguez non optara por facer esta película agora e deixar o dos zombis para o trailer, parece ser que está en fase de preproducción.
E a música: mantén as melodías desesperantes con fondo de baixo reiterativo, pero inclúe temas de rock mexicano da súa propia banda,
tamén coma noutras pelis. Finalmente algunha escea de comedia grotesca, coma a do persoaxe que tenta conducir cas mansparalizadas
ou a inserción dunha metralleta coma perna ortopédica da prota despois de que os zombis lle comeran a boa.

Como resumo: os fans das pelis de zombis estarán noraboa porque teñen un producto máis, seguro que o tirón mediático desta fará que rescaten do baúl dos recordos outras e aparezan rápido en internet. E para os que nunca viran unha de zombis, bueno, se nunca viron
non creo que sexa hora de empezar agora e menos con esta.

http://www.deathproof.net/

Death Proof

Fai anos, se me preguntasen cal é o meu director favorito seguro que Tarantino sería uns dos primeiro nomes que me viña á cabeza.
Tería 15 ou 16 anos cando vin Reservoir Dogs nas míticas e extintas sesións do cine clube ADEGA (a aposta máis sensata que se fixo
polo cine de calidade en Vilagarcía) aquela noite máxica descubrín, ou fun verdaderamente conscente, do tempo cinematográfico
e as súas posibilidades. Quedara impresionado pola forma de narrar a historia, polos flashbacks, polos diálogos, pola música…
Foi unha revelación semellante á de (pouco tempo antes) que a cámara se movía, foi en Sed de mal, de Welles. Logo veu Pulp Fiction
para terminar de asentar a Tarantino nun dos meus pedestais de mitos.

Death Proof é, como tódalas colaboracións con Rodríguez, unha broma, unha falcatruada, unha peza de entrementeto, pero sobre
todo unha serra eléctrica de pedestais.

Se Rodríguez optou por copiar un xénero o seu colega fixo algo semellante, Death Proof vai dun dobre retirado de esceas acción en
vehículos , Kurt Rusell fai dobrete, que se dedica a percorrer baretos de carretera buscando víctimas (evidentemente grupos de
mozassexis con licra). Ata aquí o perfil dun psicokiller calqueira, nunca pseudo-roadmovie. Tarantino engade a orixinalidade (ou polo
menoseu eso non o vira) de que usa o coche, un tuneado para sair vivo de esceas de choques, coma arma. Non para atropelar, aínda
que tamén, senon que senta as tipas e a base de frenazos, aceleróns, xiros, etc. vainas golpeando ata matalas en plan gore. Nas
segundas víctimas elas rebótanse e acaban por zouparlle a el. Esa é a película

Non hai xogos cos tempos, personaxes complexas, dobres sentidos, xiros, finais inesperados, diálogos intelixentes ou divertidos nin
nada que se lle asemelle. O único toque tarantinesco son o número de tacos por frase do tipo "esta zorra e o seu puto cu negro vante
joder fillo de puta" e o modo de filmar un diálogo a 4 dentro dun coche. Cóstame decir esto, pero aproveitando que aquí se estrearán
coma 2 pelis independientes non vaiades ó cine, ou polo menos a ver esta. Baixadeas cando podades, da igual se en screener ou non,
non ides notar moito cambio, e mirádeas só se vos aburrides moito.