Quique González y La Aristocracia de Barrio. Sala Capitol, Santiago, 13 marzo

Aún tengo rock n' roll en el pecho

Primeiro foron os mecheros, que tiñan a súa gracia, logo os móviles,a tecnoloxía foise impoñendo, pero agora asistir a un concerto
convérsese nun espectáculo multimedia doméstico , case que digno de ARCO. Dende a 5ª fila sentíame todo un realizador rodeado
de teléfonos e cámaras dixitais onde podía elexir o mellor plano. Por pouco me despisto e me olvido de que estaba nun directo e
non vendo videos de baixa resolución por You Tube.

O paténtese que se tomou Quique do seu idilio cós Taxi Drivers para tomar coma amante a Aristocracia de Barrio devolveuno polos
foros do rock n' roll máis standard; de batería,baixo e guitarra, menos sofisticado que os arreglos de violíns, e toques máis folks, pero
máis forte, viscerais e efectivo para os directos. As dúas horas de concerto crearon unha atmósfera singular marcada por un son de
guitarra deliberadamente distorsionado para acentuar un tono de forza e decadencia intimista, ese son estilo Las Vegas que tanto lle
gusta ó madrileño.

Abreu quentando motores ó piano tuneado coma un coche con Doble fila, a segunda pista do Avería y redención, un tema mesurado
e tranquilo que semellaba personificar esa timidez soñadora de Quique, máis desaliñado que de costume, casi ocultándose trala melena
e a barba longa coma sacado de Jesucristosuperstar. Un espexismo despexado por o single 400 gramos de avería y redención para entrar
de cheo nese esquema rock de estrofa/estribillo/estrofa/punteo de guitarra/estribillo tan sinxelo, pero tan vistoso, elocuente, efectivo
e ben manexado pola banda. Repasando case todos os 17 temas do Avería, incluído o mini hit Las gafas de Mike, un disco que visto agora,
ca perspectiva do concerto parece pensado para o directo, por esa forza da banda sumado á acústica da Capitol, a voz de Quique, que non
destaca pola súa técnica nin o virtuosismo, pero que aporta todo cá calidez e o sentemento, non tiña nada que envexar á do estudio.
Intercalaron un par de temas vellos sazonados con un finais ambientais onde Quique entrou en sintonía e compricidade cá banda,
recreándose e deleitando, especial feling co guitarrista nuns emotivos e longos riff.

Salientar que non estivo moi comunicativo có público, un par de alusións a Compostela e Galicia variando algunha letra, pero él é así,
non era unha pose altiva de estrela, a conexión xurdíu das letras sentidas e coreadas. Por certo notouse que gran parte do público coñecía exclusivamente os temas do xenial e mediático Ajuste de cuentas, Pequeño rock and roll, Vidas cruzadas, Me agarraste e
Conserjes de noche (sorprendentemente a máis pedida) foron cantadas ó unísono. Pese a esa timidez verbal o madrileño estivo entregado
ó100% no concerto, dando a sensación e contaxiándoa de disfrutar e de estar cómodo. Para mostra os 3 bises de dous temas, un deles
inédito, e o apoteósico final con Conserjes e Vidas cruzadas nunha versión eléctricficada e potente para deixar o mellor
dos sabores na boca.

Jorge Drexler. Pontevedra, 11 de septembro

Nas teorías da comunicación o canal é o medio polo que se transmite a mensaxe, este canal é determinante para a claridade, fluidez
e retroalimentación da comunicación. A priori un auditorio garantiza unha boa acústica, comodidade dos ointes nas butacas,
visibilidade, etc pero nun concerto as veces é orixe de certo distanzamento, frialdade e falta de implicación física na música.
Se o auditorio nesta metáfora da comunicación é o canal, a música de Drexler, coma mensaxe, encargouse e potenciar as virtudes
e vaporizar os defectos do medio. Coma exemploa rrancouse a cantar Al otro lado del río a capela (dixo que desde o dos oscars lle
gusta máis así) ante as 720 butacas cheas acariciando cá súa voz melancólica por tanta bossa ata a última butaca.

Outro prexuizo que un podería ter ó acudir a un concerto do uruguaio sería asistir ó típico concerto de cantautor con guitarra e
perderse gran parte do seu persoal estilo musical, amparado por efectos, samplers, screechings e un amplo repertorio de recursos sempre
ó servicio da poesía. Pois reivindicando o axioma de menos é máis Drexler está no escenario acompañado só cá guitarra, pero escoltado
dende as gradas por un Sancho Panza armado ca sensatez dunha computadora e unha mesa de mezclas que aportan todo o que un podería botar en falta sen manchar o intimismo do modelo cantautor.

Ademáis Drexer rodéase dun par de gatllets espectaculares, unha esperie de micro onde graba ritmos ca voz e pedais para efectos de ecos, distorsións e demáis. E tal como se desenrola un espectáculo con él é normal porque é difícil para unha banda convencional seguirlle o
ritmo, polas historias que vai contando, polas variacións musicais e rítmicas, pero sobre todo porque o concerto vaise construindo a
medias cás peticións do público (retroalimentación exponencial) ou cás propias suxerencias que vai tendo o músico: pola mañán dera
un recital en Muxía con motivo do aniversario do Prestige e contounos que non sabía moi ben que tocar e lembrouse das imaxes dos voluntarios cás fundas brancas e regalounos cá súa versión de flores en el mar, flores blancas en el mar, previo ensaio colectivo do estribillo
e acompañamentopercutivo: "mejor sonando los dedos, que es igual de efectivo y menos sonoro (o ruido) y si hacen sólo dos tiempos
también queda bien, porque la canción durará sobre 3 minutos y van a quedar sin piel " (sabio consejo). Valga este exemplo para ver
como se desenrolou o concerto. Entrre anecédotas, peticións, interacción total. Ata a xente que coñecía pouco o seu repertorio pudo
disfrutar, e os incondicionais recrearse pedindo temas antíguos coma Raquel , no que Drexeler aprobeitou para contar fábulas mentres
"me acuerdo del principio, que hace años que no la toco".

Fundamentalemte nutriuse de temas de Eco e 12 segundos de oscuridad, incluídas as inverosímiles por complexas e barrocas para directo
Mi guitarra y vós: "por favor el trabalenguas déjenmelo a mí y canten sólo el estribillo" e Disneylandia, casi como para demostrar a
grandeza de Drexler e a calidade do son e da producción do directo. Pero tamén entraron dun xeito extraño temas de John Lenon cando
lle pediron un tema que Drexler non identificaba polo título coma súa, pero que traducida ó inglés era similar a unha de Lenon "y como
esto de la asociación de ideas es así, ahora tengo que tocarla". Así transcorreron máis de 2 horas máxicas de concerto, rematando, todo hai que dicilo, pola nosa petición dende a última butaca e sangrando os pulmóns de "Hermana duda", replicada con "vale, tenía pensado acabar con otro, pero tocaré las dos".

http://www.leobassi.com/

La Revelación. Leo Basi. Santiago, 3 de Agosto

Hai que agradecer iniciativas coma o exitoso Festiclown que volta tódolos agostos a colorear parda pedra de compostelana e de paso
traernos algún agasallo coma esta obra de Leo Basi que chega envolta nunca aura de polémica mediática, manifestación sed fanáticos relixiososo, protestas e bombas incluídas, e que noutro marco que non fose este festival non viría.

Ten razón Basi cando se sorprende que en plena europa do século XXI aínda se den estos fenómenos con prácticas case inquisitoriais
e propias do pensamento único. E non o digo polo que poda ter a obra de irreverente ou blasfema, case menos que un concerto
de Madonna, Basi vestido de Papa dicindo que se equivocaron de bando na Guerra Civil, que fan discriminación laboral por motivo
de sexo no traballo, repartindo preservativos en África para paliar o SIDA (un acertado modelo disponible en 3 sabores) ou
marcándose un marchoso baile funki.

Ten razón cando dí que eso son 9 minutos da obra e que si quixera poderia ter feito algo moito máis cañero, blasfemo e irreverente,
se fose o que en realidade pretendida. E quen coñeza o máis mínimo a obra do italiano terá que asentir.

Ten razón cando plantexa que a socidade está a voltar cara un oscurantismo, ó medo e a deixade, apoiado polas grandes relixións
monoteístas cada vez máis radicalizadas nas súas posturas e na percura de maiores cotas de poder e control, intrometéndose en
cuestións plenamente políticas e chegando a limitar as libertades sociais. Non hai máis que fixarse nas reaccións en España ante o
matrimonio Gai, a polémica educativa relixión-educación para a cidadanía, a crispación social que xenera ou as concesións de
cartos que acadou do goberno.

Ten razón cando dí que a obra máis que facer perde-la fe pretende remove-las conciencias dos laicos e ateos, acomodados e que se
deixan levar, facelos reaccionar contra o que está a acontecer. Berra por unha volta o pensamento laico que iluminou o s. XVIII
cá ilustración e o saber e a razón frente á relixión.

"Vallamos todos mañana a la salida de la misa en la catedral y con educación y cariño esperemos a las viejas
y convenzámoslas: Señora, Sócrates la ama"

Agora ben: La Revelación coma intento de discurso libre, laico e racional é un monólogo tipo "El club de la comedia" que cae nos
tópicos máis facilóns e comúns para ridiculizar a doctrina monoteísta, vendido coma un pretencioso exercizo intelectual. A creación
do mundo en 7 días, facer a Adán do barro e xa discriminar a Eva sacándoa dunha costela, que sexa ela a incitadora a pecar:
"Claro, Adán debe elegir quedarse a jugar con los animales o ir con Eva y follar. ¿Animales o follar?, Follar ", ou a chegada á Terra
Prometida " Josué(a Dios): Pero si allí ya vive gente (polos palestinos), tienen ciudades, una civilización, ¿qué hacemos, cruzamos
el Jordán en pateras, sin papeles y esperamos que nos acojan?", "Dios responde: esta es la tierra para mi pueblo elegido, es mi
Second Life y hago lo que me sale de los cojones"… demasiados gags de este tipo que provocan a risa fácil porque Basi ten oficio,
recursos, motiva e sabe gañar ben ó público, sendo moi efectivo todo dentro do auditorio, pero que ninguén espere verdadeiras inxeniosidades ou teses orixinais que fagan realmente cuestionar ou remove-las conciencias.

Polo que sei da obra son de felicitar a labor de Basi en canto a cambiar sketch, incluir referencias ó lugar onde se representa ou a feitos de rabiosa actualidade e a súa enganosa forma física, está tremendo e acertado, digno representante do antigo gremio dos Bufóns. A obra dura algo máis de 2 horas "lo siento, no puedo sacar a alguien de su fe en menos tiempo", un espectáculo que o Bufón leva coma a seda gracias o seu forte carisma e táboas.

Exemplo de "inmortalidade vertical" laica e basiana uns segundos de aplausos, uns segundos de inmortalidade.

Se o peor da obra, pese a funcionar, é a comentada anteriormente decepción dos plantexamentos contra o monoteísmo por caer no
chiste fácil. O mellor e ese teatro físico, visceral e irreverente que mitificou ó itialiano, o Basi bufón, ligado por sangue e xeracións
ó teatro e o humor máis circenses; os malabarismos co piano, os bailes, os berros, romper mazás do pecado original bateándoas contra
o público, incitar ós espectadors a berrar, a aplaudir, a moverse, unha catarse colectiva ó puro estilo telepredicador. Incluso o humor soez
e sexual que fai : "entré en una iglesia para que el cura me explicase y le dije: padre soy ateo, pero noto que me falta algo, dudo, siento vació
en mi corazón - Yo creo que todo cura debería tener aunque sea sólo un momento de éstos en su vida, babeaba, se le puso dura al cabrón"
Ou trala aparente reflexión final (a máis racional da obra acompañada por música tipo Vangelis e todo) voltar ó escenario e decir que así non remata, que lle queda mal o copro e facer unha persoal homenaxe a un xesuita ensinando un testículo no medio dunha danza tribal.
Grande Basi!!!

Cheo absoluto, 12.000 entradas vendidas, agotadas dende unha semana antes. A maioría do público de trinta e tantos, pero o curioso
e que se coreaban máis as cancións vellas de Sabina (Princesa foi cantada de principio a fin, mentres que Peces de ciudad escasamente tatareada). Moita influencia de discos dos pais e irmáns maiores. Serrat topouse en minoría frente a un público notoriamente sabinero.

Estaba previsto inicio as 22:30, agradeceuse a puntualidade, só 15 minutos sobre hora. 15 minutos onde o comentario extendido era:
"joder, estes con 6 pantaias, 3 cámaras e o escenario descuberto, xa verás como chova". Pero parecía que as meigas querían
acompañar e estaba calmo.

Abriron cunha versión a dúo de "Ocupen su localidad", versátil tema adaptado para a xira. Sobre o escenario moi profesionais, algo fríos, con feeling entre eles, pero desconectados da banda, papel excesivamente secundario de Ricardo Miralles, pianista de Serrat e de Pancho Varona
e García de Diego, por parte do noivo. O mellor do concerto, como era de esperar, foi o dúo cómico a modo de regueifa ou de xogo de inxenio
que facían entre tema e tema. Usaron o típico rol de irmán maior e sensato (Serrat) e o pequeño e traveso (Sabina), lanzándose dardos de
amor envenenados, con moitas referencias locais para gañarse ó púbrico: as meigas, a chuvia, as monxas de clausura, frases tipo
"el día del orgullo gai fue la semana pasada", cando aplaudíamos os abrazos que se daban, etc.

Comenzou a chuvia. Sabina estivo fino (ou xa contaba con elo) e incluíu un ripio sobre o orbaio, Serrat non foi menos e recolleu o
pano alegando que xa era máis que un orbaio. Curioso Serrat, unha voz nítida, intemporal e unha posta en escea casi de sentarse nun
banco a alimentar as pombas (Tu nombre me sabe a hierba). Continuaron 2 temas, pero xa con sabor a retirada. A chuvia gañou forza,
a suficiente para ambientar a obra mestra que é "Y sin embargo" no mellor e máis coreado dúo dos que levaban ata o momento.
Aguantou Serrat o tirón con "A la orilla de la chimenea" mentres Sabina seguramente secaba o bombín e quentaba a gorxa.

No seguinte, e derradeiro tema, unha hora escasa despois do inicio "Eva tomando el sol", ironías do destino, non aguantaron;
Apareceu Serrat con gorra de béisbol prestada para acompañar a Sabina, coma un neno que lle dí ó outro "sube conmigo que así meu
pai non me abronca". Fixeron un amago de despedida, pero todos pensamos que era para ver se escampaba. Xa non voltaron. Subíu
unha tipa das que tapaban os instrumentos e dixo que era todo moi tecnolóxico, moi caro e que se podía joder. Cantamos a Rianxeira
e o Miudiño tomandoo a coña e reivindicando as gañas de seguir. Pero non foi coña; os sesaxenarios só se tiñan respeto mutuo e nin
sairon a agradecer a molladura, ou pedir desculpas. Ninguén da organización nin da comisión de festas se deixou ver. Ata os balcóns
dos seminarios apagaron as súas luces e a xente destrepou as verxas da catedral. O que non entendo e como fan a París de Noia e
Panorama polo país adiante.

Por mor dunha tortuosa relación con Alfred Douglas, e con presións do pai do nobre, Óscar Wilde é condeado por asociación
ilícita, pasando 2 anos no cárcere. Alí coñeceu a Charles Woolridge, condeado a morte por mata-la súa muller. Feito que servíu
a Wilde de inspiración para escribir "A balada do cárcere de Reading", un visionario alegato literario contra a pena de morte.
Este tempo no cárcere é o punto de partida para que Teatro do Aramio constrúa unha peza sobre o que pudo pasar alí.

A obra empezou na porta do teatro, cunha especie de performance con un dos persoaxes prologando e invitándonos a entrar
á función. Este tipo de iniciativas son de agradecer, dalgunha forma contribuen a dar máis pubricidade e repercusión as obras,
pero polo xeral o público permanece á expectativa e pouco participativo centrándose só en ver as reaccións dos demais.

A mostra de teatro universitario vai madurando cos anos; as montaxes sen grandes presupostos nen recursos fan que as
compañías vaían capeando o temporal como se fai sempre nestes casos: a base de imaxinación e vontade. E Teatro no Aramio
fixo unha posta en escea a nivel profesional, cun decorado suxerinte de 3 verxas inacabadas, cun toque fúnebre porque semellaban feitas a base de cruces, creando un ambiente premonitorio de morte. Aderezado cunha luz minimalista, un vestiario pulcro e sen barroquismos: 2 sillas tapadas con teas e un candelabro. Funcionou perfectamente acorde cun tema que non se prestaba a
grandes decorados nin moitos elementos sobre a escea ou xogos de luces que restaran dramatismo e crudeza. Supoño que
o guión tería que adaptarse, como sempre nestes grupos, ó número de actores seguramente oscilante cada temporada, co lema
de "o importante é participar" : todos tiñan a súa frase.

Os 10 actores están correctos, ningún me pareceu destacar polo seu traballo, quizais Diego Meizoso no papel de Wilde pudera
ter o lucimento do protagonista, suliñado por eso de amosar certo amaneramento, ata tiña un aire con Wilde. Todo o elenco
recitou perfectamente os seus textos, non houvo nin fallos nin titubeos, a dicción era clara e efectiva (que xa é moito pedir
as veces no teatro). Levaron a obra dignamente índa que sen ningún xesto para o recordo.

O argumento era interesante, tiña o tirón dos textos de Óscar Wilde e podería haber sido entretida senon fora polo eterno problema
dos ritmos. Durou case 1'30", excesivo tempo para unha trama con só dúas historias, a de Woolridge, cun par de flashbacks e a
de Wilde con un (o único con humor, por certo). O resto dos actores apenas entran en xogo con texto, quedándose en elementos
corais. Con tan escaso material estirar a obra para poder competir en tempos co cine (non lle topo outra explicación) sempre supón sacrificar o ritmo e expoñerse a que o espectador se aburra. A última balada podería sair airosa de non ser por un exceso de
narradores. O actor da performance permanecía no patio apoiado na escea e de vez en cando entraba para recitarnos versos
(supoño que de Wilde) aclarándonos a acción e sumándolle dramatismo mediante o lirismo da linguaxe. Eso estaría ben, pero logo
entraba o Wilde personaxe apelándonos de novo, co resto do elenco quieto, para repetirnos os mesmos versos engadindo algún máis.
O arrancar a acción de novo insertaba as frases xa na trama, co cal tripitían texto meténdolle minutos á obra sen enriquecer
a historia e transformándoa nun de ja vú cíclico rematou por restarlle enteiros á obra. Unha pena.

Peche da Sala Iago

http://www.salayago.com/web/inicio.htm
http://www.teatrodonoroeste.com/
http://www.titerescachirulo.com/

Cando vin estudar a Santiago un dos lugares que mitifiquei pronto foi a Sala Iago. Supoño que se daría un coctail de idade, estar fora da casa, intención de ir de moderno… vamos, a adolescencia dando os últimos coletazos. Naquel primeiro ano en Compostela lembro moitas cousas con cariño e unha é ese teatro. Curiosamente non visualizo que foi o primeiro que fun ver. Supoño que no recordo mestúranse o primeiro ciclo de cineuropa, cos festivais no Principal ou o Salón Teatro. Sí teño claro asistir tódalas noites dunha semana chuviosa a unha retrospectiva de Bertolucci. Era unha inxenuidade máxica entre tanta programación, e toda dun xeito gratuito.

Cos anos (e cás descargas de internet) cada vez fun indo menos. A última vez foi o ano pasado para os galicreques 2006. mentres estaba alí decatábame que nunca asistira a unha obra do Teatro do Noroeste, segunda cabeza do coloso bicéfalo da Iago xunto cos Títeres Cachirulo, e apunteimo mentalmente nesa libreta de propósitos que todos temos agochada..

Esta semana entereime de que posiblemente pechen a sala. O típico problema có arrendatario, pero co trasfondo da rentabilidade cultural, da financiación ou da xestión da zona monumental. Da igual. Non sei se o destino, ou a xestión da Iago, foron acertados o sacar a noticia en época de eleccións municipais. Dame lugar a esperanza. Estou agardando escoitar promesas de salvación para a Sala Iago, esas que tanto enchen a boca dos alcaldibles. Agardo tamén, impaciente, que algo ocorra. Unha polo apunte de asistir alí a unha obra do Teatro do Noroeste, pero outra, aínda máis revanchista, máis profunda e máis íntima: porque sempre quixen ser un dos nenos que levan os avós os domingos a ver os títeres.