![]() | http://360.yahoo.com/diego_sc_78
l
http://diego.souto.googlepages.com/ l
http://es.wikipedia.org/wiki/Usuario:Diego.souto É un curioso nato, e coma tódolos curiosos, apaixoado polo que desperta esa curiosidade (e son moitas cousas, demasiadas para unha soa vida). Por ese e outros moitos é un gran amigo, pese á distancia.O seu criterio e talante fano un gran conversador, escoita atento e disfruta máis cando hai enriquecemento muto. Debeu nacer no XVIII pola súa alma de wikipedista, cousas da vida... |
![]() | http://elartistaadolescente.iespana.es/ http://pravda-5.blogspot.com/ Chema é quizáis a única persoa que coñezo á que son capaz de pasarlle a súa soberbia, e ten unha razón de peso: é un crack, e sábeo. Pese a quen lle pese. Un ILUSTRADOR, con todo o polisemismo que posue a palabra. |
![]() | http://peldepapel.blogspot.com/ Sé hai algunha posibilidade de que a humanidade continúe aquí no ano 2178 seguro que aparecerá algún replicante galerista que rescate a súa obra mentres os norcoreanos (agraciados supervivintes das sucesivas guerras nucleares, bactereolóxicas e de parella) comezan a puxar coma tolos polos seus papeis en cibersubastas. Bautizarano coma o Van Gohg Postquark. Mentres |
![]() | http://riau.zoomblog.com/ http://riauplicant.wordpress.com/ Se cadra foi o feito de que levara gafas, ou que logo as cambiara pola lente dunha cámara. Pero a Carlos quedoulle marcado na retina outro xeito de ve-lo mundo. Un xeito necesario porque nos berra sobre as cousas que estan ahí e que non vemos. |
Xadrez: | ||
Arlequín
|
| ![]() Menina Granito.Al: 33cm, An: 18, Fon: 15 |
![]() Al 46 cm, An 16 cm, fon 33cm | Melquiades "Era un fugitivo de cuantas plagas y catástrofes habían flagelado al género humano. Sobrevivió a la pelagra de Persia, al escorbuto en el archipiélago de Malasia, a la lepra en Alejandría, al beriberi en el Japón, a la peste bubónica en Madagascar, al terremoto de Sicília y al naufragio multitudinario en el estrecho de Magallanes. Aquel ser prodigioso parecía poseer las claves del Nostradamus, era un hombre lúgubre, envuelto en un aura triste, con una mirada asiática que parecía conocer el otro lado de las cosas. Usaba sombrero grande y negro, como las alas extendidas de un cuervo, y chaleco de terciopelo patinado por el verdín de los siglos. Pero a pesar de su inmensa sabiduría y de su ámbito misterioso, tenía un peso humano, una condición terrestre que lo mantenía enredado en los minúsculos problemas de la vida cotidiana. Se quejaba de dolencias de viejo, sufría por los más significativos percances económicos y había dejado de reír desde hacía mucho tiempo, porque el escorbuto le había arrancado los dientes. El sofocante mediodía que reveló sus secretos, José Acadio Buendía tuvo la certidumbre de que aquel era el principio de una gran amistad (...)"
Gabriel
García Marquez
- Cien años de soledad, 1967 |
![]() ![]() ![]() |