Reflexións
e inquietudes dun afeccionado...en xeral a todo, e en particular,a
nada.
Cando
somos nenos, nos xogos, escomenzamos a descubrir nosas afeccións:
divertímonos, e pouco a pouco imos inclinándonos
por un deporte ou outro en función do ben co fagamos.
Logo,
na adolescencia, soñamos, voamos, vagamos con moitas
actividades, sen encauzar cicais noso potencial.
Se
os adultos que nos rodean non son capaces de estimular o noso
espíritu de sacrificio para acadar obxectivos, mediante
o tesón e a loita,
Xa
na madurez, estamos preparados psicoloxicamente, pero o físico
non responde, e añoramos a adolescencia, a xuventude,
daquela, as responsabilidades xa son outras...
"Se
cadra fose mellor chegar a mestre en algo e non ser somentes
aprendiz de todo, pero, ¿quen o sabía?
Intentaremos
seguir aprendendo.