TROITAS FRITIDAS CON UNTO

As troitas do Neira son xustamente afamadas polo seu sabor, polo que na súa preparación non se pon habitualmente maior esmero que un correcto fritido. Por "correcto" enténdese nesta zona un punto de fritido tendente a "esturruñado" (esturruxado) e por veces, como nesta receita, o uso do unto. A orixe deste uso está seguramente no cambio do fritido en graxa de porco (o usual antigamente) a aceite, rememorando en certo sentido o unto o sabor da graxa.

A preparación é sinxela: límpanse ben as troitas, é importante quitar as escamas, pois a pel pódese comer, para isto fréganse cunha folla de figueira. Se son pequenas déixanse enteiras, e se non pártense ó medio, pero non se lles quita a cabeza, e sálganse. Nunha tixola con abundante aceite bótase un anaco de unto, e vanse fritindo as troitas. Se son moitas e o unto se queima, substitúese por outro cacho. O lume debe ser vivo, e deben quedar ben fritidas, coa pel un nada torrada e por dentro tamén ben pasadas, co que as arganas, sobre todo nas pezas pequenas, estarán case esturruxadas e, menos a espiña do medio, pódense comer.

Cultura (Lingua,
personaxes, etnografía...)

Valdoneira 2002-3